Yaşadıklarımıza inanmakta zorluk çekiyorum.
Önce Şanlıurfa’daki olay.
Şimdi de Kahramanmaraş.
Gözümüzün nurları, yarınlarımız, geleceğimiz çocuklarımız izahı zor bir şiddet sarmalında can veriyor, yaralanıyor, korkuyor, şaşırıyor.
Anlaması zor bir çaresizlik yumağı yaşadıklarımız.
Anlatması daha da zor.
Deli sorular hepimizin aklımızdan, dilimizden yüreğimizden çıkmıyor.
Neden?.
Neden?.
Neden?.
Yüzlerce, binlerce cevabı vardır mutlaka.
Benim ki basit.
Büyüklerinin sürekli kavga ettiği, birbirine çemkirdiği bir toplumun gölgesinde büyüyen çocuklarımızın nasıl davranmasını bekliyorduk ki?.
Bize bakıyorlar.
Bizim gibi davranıyorlar.
Hatta:
Bizden daha zengin hayal dünyalarıyla bizden birkaç adım bile olsa daha öndeler.
Yalnızlar.
Sevgisizler.
Üstelik:
Kaygılılar.
Korumasızlar.
Yelkensiz, rüzgarsız, dümensiz bir toplumun parçası olarak onları bıraktığımız yaşam cangılında kılavuzsuzlar.
Ne demişti ozan:
“Mecliste,
Meyhanede
Hanede,
Viranede,
Çağırırım dost, dost.”
Dostluk şarkılarından, türkülerinden, dizelerinden geldiğimiz noktaya dikkatinizi verin derim ben kısaca.
Bakın biz büyüklere:
Evde.
Sokakta.
Trafikte.
Hastanede.
Maçlarda.
Hatta;
Mecliste, meclislerde.
Boğaz boğaza, gırtlak gırtlağa değilmiyiz?.
Gazetelerin üçüncü sayfalarına bir bakın.
TV’lerin birinci haberlerine.
Açık oturum programlarına.
Deli gibi seyrettiğimiz dizilere.
Komşularımıza, mahallemize.
Ne görüyorsanız, görüyorsak çocuklarımızda aynı şeyleri görmüyor mu?.
Korumasız, masum beyinlerinde neler yaşıyorlar, neler yaşatıyoruz ve daha neler yaşatacağız acaba farkındamıyız?.
Hatta:
Farkında olmaya niyetimiz var mı?.
Niyetimiz varsa eğer.
Gerçeklerle yüzleşmeye korkmuyorsanız.
Buyurun;
Aynaya bakın dikkatlice.
Çıplak, çırılçıplak gerçek orada.
Sebepte o baktığınız aynada.
Tosladığımız sonuçta.
A’dan, Z’ye.
Alın hayrını görün.
Görebilirseniz!.
**
Sevdiğim Laflar:
“SON PİŞMANLIK FAYDA ETMEZ!...”
