Neden bir arada yaşama kültürünü bir türlü öğrenemiyoruz ki biz?..

Neden saygıyı, hoşgörüyü unuttuk ki biz?..

Neden birbirimizi anlamayı, nezaketi bir kenara ittik ki biz?..

Neden duyarlı olmayı, hassasiyeti, şefkati en derinimize gömdük ki biz?..

Neden dürüstlüğü, samimiyeti, içtenliği elden bıraktık ki biz?..

Neden artık yalansız, çıkarsız olamıyoruz ki biz?..

Neden ikiyüzlülüğü marifet sanıyoruz ki biz?..

Neden birbirimize güvenimizi yitirdik ki biz?..

Neden destek olmayı, yardımı, el uzatmayı şov haline getirdik ki biz?..

Neden bunca kaosun içinde birbirimize sırtımızı dayamaktan vazgeçtik ki biz?..

Neden ‘günaydın’, ‘iyi günler’, ‘iyi akşamlar’ demeyi çok görmeye başladık ki biz?..

Neden birlikte gülmeyi, birlikte üzülmeyi elimizin tersiyle itiyoruz ki biz?..

Neden sadece kendimizi düşünür olduk ki biz?..

Neden artık birbirimizle konuşmayı bıraktık ki biz?..

Neden başımızı telefonlarımızdan, bilgisayarlarımızdan kaldıramıyoruz ki biz?..

Neden artık içimize kapanıp tek kişilik bir dünya kuruyoruz ki biz?..

Neden iletişimsizliği yeni yaşam biçimimiz olarak benimsiyoruz ki biz?..

Neden her uzatılan elin, her iyiliğin altında bir bit yeniği arar olduk ki biz?

Neden birbirimizi görmeyi, duymayı, anlamayı artık ‘gereksiz’ görüyoruz ki biz?..

En önemlisi de ‘sevmeyi’, ‘sevilmeyi’ nerede kaybettik de bir türlü bulamıyoruz ki biz?..

Neden, neden, neden?..

Aklımda deli sorular işte!..