Çerçeve yasa oylamasından sonra Yeni parti cephesinde ilginç gelişmeler olması kaçınılmazdı.

    Oldu ve oluyor da.

    En belirgin gelişme olarak tabanda yaratılan coşkunun sönümlenmesini söyleyebilirim.

    Coşkunun gazını kaçıran Özgür Özel’in anlatmaya çalıştığı ama anlatamadığı oylama tercihi oldu.

    Gaz kaçmadı sadece.

    Güven sarsıldı.

    Heyecan sakinledi.

    Kuşku hortladı.

    “Bana güvenin” lafı tedavülden apar topar kalktı.

    “Yine mi aldatılıyoruz” sorusu piyasaya sürüldü.

    Bu günleri gördükten sonra bir hafta öncesine dönebilme imkanı olsa Özgür Özel nasıl bir karar almalıydı sorusuna cevap aramalı Yeni Parti genel merkez  yönetimi.

    Sadece Özgür Özel’in sırtına binerek yol alabileceklerini sanma gafletinde olanlardır kastım.

    Tek adam dönemini suçlarken, kendilerinin partiyi tek adama teslim etmiş görüntülerini sorgulamalarını da tavsiye ederim şahsen.

    Yük almanın, paylaşmanın değerini anlamış olmalarını umuyorum bir taraftan da.

    Tek adamlık iyidir, hoştur da;

    Yanlış kararlar almanın birincil sebeplerinden de biridir bu düzen.

    Yalnızlıktır temel sebep.

    Düşünsel yalnızlık sadece ve sadece tek adamın yükünü arttırır, dayanıklılığını azaltır.

    Sonuç bellidir bu durumlarda.

    “Biz” gider.

    “Ben” gelir.

    “Bize güvenin” denmez.

    “Bana güvenin” denir.

    “Başlangıç” gider.

    “Son” gelir.

    Akıl vermek gibi bir niyetim olmadığını peşinen söyleyeyim.

    Durum tesbiti yapmaktır niyetim.

    Yol yakınken.

    Zaman varken.

    Hızını azaltmışta olsa hala yelkenleri şişirecek kadar rüzgar eserken.

    Demem o ki;

    Sadece rüzgar ile yol alamazsınız.

    Yön tayin etmek gerekir yelken açıp rüzgarın önüne düşmeden önce.

    Ve;

    Yönünü kaybetmeyen bir dümenci.

    Yine de enseyi karartmayalım derim.

    Tekrar ufka bakmanın zamanıdır bence.

    **

    Sevdiğim Laflar:

    “ÇOBAN YOLU KAYBETTİĞİNDE SÜRÜNÜN BUNDAN HABERİ OLMAZ!...”