Çocuk yetiştirmek, dünyaya bir çocuk getirmekten çok daha büyük bir sorumluluk… Bir çocuğun karnını doyurmak, okulunu takip etmek, kıyafetini almak elbette önemli…

Ama çocuk sadece bunlarla yetişmez… Çocuk, gördüğüyle, duyduğu sözle, evdeki davranışlarla, anne babasının birbirine yaklaşımıyla ve kendisine verilen değerle büyür…

Çocuk, söylediğimizi değil yaptığımızı öğrenir. Bir çocuğa “Kitap oku” deyip elimizden telefonu bırakmıyorsak...

“Öfkeni kontrol et” deyip en küçük tartışmada bağırıyorsak...“Yalan söyleme” deyip çocuğun yanında başkalarına yalan söylüyorsak...

“İnsanlara saygılı ol” deyip trafikte, sokakta, iş yerinde insanlara hakaret ediyorsak...“Çalışkan ol” deyip hiçbir sorumluluk almıyorsak...Geçmiş olsun…

Çünkü çocukların ilk öğretmeni okul değil, çoğu zaman ev..İlk rol modeli öğretmeni değil, anne ve babası..

İlk sosyal çevresi arkadaşları değil, ailesi..Bu yüzden çocuk yetiştirmek istiyorsak önce kendimize bakmamız gerekiyor.

 Toplumumuzda sık kullandığımız bir cümle var.. “Ben böyleyim.”

“Ben böyleyim” diyerek kestirip atmak kolay….Atamazsınız!!

Belki de çocuk yetiştirirken bırakmamız gereken ilk cümlelerden biri bu.

Çünkü insanın karakteri, alışkanlıkları ve davranış biçimleri değişmez değildir.Öfkeli bir insan öfkesini yönetmeyi öğrenebilir.

Sabırsız bir insan sabretmeyi öğrenebilir.Çocuğuyla konuşmayı bilmeyen bir anne baba iletişim kurmayı öğrenebilir.

Kendisine güvenmeyen biri kendisini geliştirebilir.Hata yapan bir insan hatasını kabul etmeyi öğrenebilir.

Yani anne baba olmak, “Artık öğrenecek bir şeyim kalmadı” demek değildir.Tam tersine, çocuğumuz büyürken bizim de büyümemiz gerekir…Çocuklarımıza ev, araba, para veya bir iş bırakabiliriz… Bunların hepsi değerlidir.

Ama belki de bırakabileceğimiz en önemli miras “Kendini geliştirmeyi bilen bir insan olmak.”

Peki , kendimizi nasıl geliştireceğiz?

Bunun için herkesin üniversite bitirmesi gerekmiyor.

Herkesin çok kitap okuması da gerekmiyor.

Ama herkesin öğrenmeye açık olması gerekiyor.

Bir anne baba çocuğuyla iletişim kurmayı öğrenebilir.

Bir baba öfkesini kontrol etmeyi öğrenebilir.

Bir anne ergenlik dönemini araştırabilir.

Aile, dijital dünyanın çocuklar üzerindeki etkisini öğrenebilir.

Çocuğun psikolojik ihtiyaçları hakkında bilgi edinebilir.

Birlikte kitap okuyabilir…Birlikte spor yapabilir…Birlikte üretim yapabilir.Kısacası aile olarak gelişebilir…

Çünkü çocuğumuza sadece maddi imkân sağlarsak, imkânlarımız bittiğinde onun elinde çok az şey kalabilir.

Ama ona düşünmeyi, araştırmayı, öğrenmeyi, çalışmayı, hata yaptığında yeniden başlamayı öğretirsek, hayatı boyunca kullanabileceği bir güç vermiş oluruz.

Bu nedenle anne babanın kendisini yetiştirmesi aslında çocuğuna yaptığı en büyük yatırımlardan biridir.

Anne-baba da öğrenir, gelişir ve dönüşür..

Çünkü ,iyi anne baba olmak doğuştan gelen bir yetenek değil, büyük ölçüde öğrenilen bir sorumluluktur..